Yaşadığımız olaylar, yaptığımız işler, birlikte olduğumuz kişiler üzerinden kendimizi tanımlamaya çalışırız.  Bunu hem kendimize hem çevremize yaparız.  Ne zaman kendimizi ve başkalarını tanımlamaktan vazgeçersek, ne zaman başkalarının bize yapıştırdığı tanımlarla ilgilenmezsek, sınırları kırar, gerçekten yaşamaya başlayabiliriz.

Tamam ben kendim olayım derdemez, ego seslenir, “peki ben kimim”?  Girmeyin bu girdaba.  Ben kimim diye tanımlama çabasının altında yetersizlik hissi vardır. O an içinde nasıl olduğunuzu fark etmeniz belki yeterlidir... ve o an, sadece o ana aittir.

Hayatımızda hep farklı durumlar, farklı insanlarla karşılaşıyoruz.  Kendimizi ve karşımızdakini tanımlaya çalıştığımızda belki benzer durumları biz zorlayarak yaratıyoruz.  Çok duyuyorum hep böyle oluyor, hep aynı tür insan, aynı durumlarla karşı karşıya kalıyorum. 

Hepimiz bu kadar farklıyken, durumlar farklıyken, nasıl olur da aynı şeyleri tekrar tekrar yaşayabiliriz, gerçekten mümkün mü bu?  Her durum, her insanın getirdiği farklılık, zaten farklı koşullar, farklı özellikler, farklı sonuçlar ortaya çıkaracak.  Tabii onun da kalıcılığı olmayacak, tekrar yeniliklere adapte olmamız gerekecek.

Belki biz adapte olmayı reddetiğimiz için aynıları yaşıyoruz.  Aynıları ancak egomuzun inadı ve tutunması mümkün kılabilir, farklılıklara açık olarak, adapte olarak ızdırabı belki azaltabiliriz.

Resim:  Joan Miro I Personnage, etoiles 1978

Yaşam üzerine fazla geldiği zaman onu zorlama

Biraz duraksa, neler olup bittiğine anlam verme

Mutlaka yanlış bir şey oldu ve düşüncelerin ile dileklerin aynı orantıda değildi

Ve varlığın ile buluşamadı

Sorun yok, sadece bekle

Güneş doğacaktır, çimler yeşerecektir

Çiçekler açacaktır

Rüzgâr esecektir

Ve yağmur yağacaktır, zorlamaya gerek yoktur

Olması gereken kendiliğinden olur

İzlemene devam et, şahitlik güzeldir

Hem olayın dışındasındır hem de içinde

O bir dengedir

O anlamlıdır

Şahit ol, tanık ol, olan ile bütünleş

Güzellik olanların içinden filizlenecektir; zorlamaya gerek yoktur

Olması gereken kendiliğinden olur

Hayat üç buçukla dört arasındadır

Ya üç buçuk atarsın ya da dört dörtlük yaşarsın

- Neyzen Tevfik

http://www.flickr.com/photos/kseni14/4935580980/

"Ideals corrupt.  Once you have an ideal to fulfill you will never be at ease, and you will never be at home, and you can never be contented.  Dissatisfaction follows ideals like a shadow, and the more dissatisfied you are with yourself, the more it becomes impossible to reach the ideal:  this is the vicious circle.  If you are not dissatisfied with yourself, if you accept yourself as you are, the ideal can be fulfilled immediately.  And I emphasize the word immediately: with no time gap, right this moment, here and now, you can realize that you are perfect; it is not something to be attained in the future, it is something that you have always been carrying within you.  Perfection is your nature – perfect you are."

-  Osho

(Çeviri: İdealler bozar.  Erişmek istediğiniz bir ideal olduğunda, hiç bir zaman rahat olamazsınız, hiç bir zaman evde hissedemezsiniz, ve hiç bir zaman memnun olamazsınız.  Tatminsizlik idealleri bir gölge gibi takip eder ve kendinizle ne kadar tatminsiz olursanız, o ideale erişmek o kadar imkansız hale gelir: bu bir kısır döngüdür.  Eğer kendinizle tatminsiz değilseniz, kendinizi olduğunuz gibi kabul ederseniz, idealleriniz anında oluşur.  Ve anında kelimesini vurguluyorum: hiç bir zaman aralığı olmadan, hemen bu anda, burada ve şimdi, mükemmel olduğunuzu fark edebilirsiniz; bu gelecekte erişilecek bir durum değil, bu hep içinizde taşıdığınız bir şey.  Mükemmellik doğanızda var – siz mükemmelsin.)

Arzularımız sadece maddi isteklerimizle limitli değil.  Manevi arzularla da doluyuz.  Huzur,  şevkat, kabul, aydınlanma arayışında bir sürü insan var.  Ama manevi isteklerimizi, arzudan saymıyoruz, değişme isteğimizi, arzu olarak görmüyoruz. Muhtemelen maddi istekleri olumsuz, manevi istekleri olumlu kategorilerine yerleştirip, her ikisinin de eşit derecede arzuyla dolu olduğunu görmek istemiyoruz.

Herhangi bir şeyi arzulamak gerginliğe sebep oluyor.  Arzuladığımız huzur bile olsa.  Hatta belki en çok gerginlik huzur arayışıyla geliyor. 

Sağlıklı beden, sağlıklı zihin peşinde koşarken, koştuğumuz yol hiç bitmediği gibi insanı yorgun düşürüyor.  Her ne kadar bu isteklerimiz sayesinde kendimizi yoga stüdyosunda, terapist koltuğunda, veya spor merkezinde buluyorsak da, bir noktada arzularımızı bırakmamız icap ediyor.

Değişme isteğimizin altında, kendimizi, olayları olduğu gibi kabul etmememiz yatıyor.  Kabulün olmadığı yerde sevgi de akamıyor.  Bir sebebi var da bütün aydın insanlar kabulden bahsediyor, Osho olduğunuz gibi mükemmelsiniz diyor.

Yolculuğumuz tatminsizlikle, isteklerle başlasada, yolun devamı ancak arzuları bırakarak, aslında mükemmel olduğumuzun farkındalığıyla geliyor.  Bu yüzden hayata araştırmacı bir tavırla yaklaşmamız önem kazanıyor.  Sadece bu yaklaşımla istekler, hedefler kendiliğinden eriyor.  Olan bitenleri gözlemlememiz, doğal olarak dönüşümü getiriyor.  Bakmak, görmeye dönüşüyor.

Cirque Du Soleil’in Saltimbanco şovuna gittim, burada yazmadan edemedim, zeka ve yaratıcılıklarını kutlamak istedim.  2 saat boyunca oturma kemiklerimin ucunda, dil damaktan uzak, ağzım açık izledim.

Bedenin limitlerinin zihnimizle sınırlı olduğunu gösterdiler.  O sınırları hem hayal güçleriyle hem yetenekleriyle zorladılar.  Sadece kendi bedenleriyle değil birbirleriyle de bütünlük ve ahenk içindeydiler.  Her anı sürprizlerle doldurlar, muazzam bir deneyimle ruhumuzu doyurdular. 

Niye bu kadar keyif aldığımı Joseph Addison’nın sözleri çok güzel tarif ediyor.  Onu paylaşırken, Cirque Du Soleil’i buradan tekrar alkışlıyorum.

Everything that is new or uncommon raises a pleasure in the imagination, because it fills the soul with an agreeable surprise, gratifies its curiosity, and gives it an idea of which it was not before possessed.

Joseph Addison

(Çeviri:  Yeni ve olağandışı her şey hayal gücünde bir keyif yaratır, çünkü ruhumuzu hoş bir sürprizle doldurur, merakını tatmin eder, ve daha önce sahip olmadığı bir fikri ortaya çıkarır.)

A bird does not sing because it has an answer. It sings because it has a song.

Bir cevabı olduğu için kuş şarkı söylemez.  Bir şarkısı olduğu için şarkı söyler.

Çin Atasözü

04_Central_Park_West.m4a

(download)

Click here to download:

04_Central_Park_West.m4a (9.03 MB)

Bugün yazmayacaktım.  Pek havamda değildim.  Yağmur yağıyor ya...  Sonra düşündüm amma savaşıyoruz, havayla, doğayla.  Hava beğenemiyoruz, çok sıcak, çok soğuk, yok yağmurlu, yok bulutlu.  Halbuki hepsinin ayrı bir tadı var, aynı hislerimizle olduğu gibi.  Bir de havaya pek kulak vermiyoruz.  Belli ki bugün diyor içine dön, iki vites düşür, biraz yavaşla.  Bende aynen onu yaparken, tam bu konuya dalmak istedim.

Bazen havaya rağmen bir şeyleri yapmaya çalışırken buluyorum kendimi, bu yağmur beni durdurmayacak diye inatlaşarak.  Yumurta sarısı güneşli, bir kaç bulut dışında masmavi gökyüzülü havada sergi gezdiğim, yağmurlu havada rüzgar beni uçura uçura, yağmur suratıma vura vura köpeğimi sahil kenarında yürüttüğüm oldu birçok kez.  Neyse derdim, doğaya meydan okumak, sonrasında fark ettim, esasında kendi canıma okuyorum.

Son zamanlar havayla daha bir barışığım.  Ona karşı değil, onunla gidiyorum.  Yani doğal olanı yapıyorum.  Nasıl hayvanlar yağmur yağınca yok oluyorlar, köşelerine çekiliyorlar, ben de biraz ondan yapıyorum bugün.

Havaya, doğaya teslim olmak ne güzel, ne huzurlu bir şeymiş, tekrar hatırlıyorum.  Sizi de bu vitese davet etmek üzere, John Coltrane’in “Central Park West” şarkısını ekliyorum.  Havaya girmeniz dileğiyle. 

Fotoğraf: Mohamed Faisal

01 Adagio_Piano Concerto In A Minor KV488.m4a

(download)

Click here to download:

01 Adagio_Piano Concerto In A Minor KV488.m4a (11.52 MB)

Bazen insan konuşamıyor, kelimelerle ifade edemiyor, yetmiyor. Ama bir şeylerde dışarıya çıkmak istiyor.  Böyle olunca kendimi piyano başında bulduğum olur ama piyanomun akordunu hala yaptırmadığım için dinlemekle yetiniyorum.  Eklediğim şarkıyla beraber, Victor Hugo'dan da bu sözü paylaşıyorum:

“Music expresses that which cannot be put into words
and that which cannot remain silent.”

(Müzik, kelimelere dökülemeyen ve hakkında sessiz kalmanın imkansız olduğu şeyleri ifade eder.)

Müzik:  Adagio/Piano Concerto In A Minor KV488 (Mozart) – Richie Beirach

Yoga hocam ve arkadaşım Defne Suman’nın kitabını keyifle okuyorum iki haftadır.   Özellikle yavaş okuyorum.  Tatlı hikayeleri, zeki ifadeleri, aydınlatıcı cümlelerini teker teker içime alıyorum, hazmede hazmede devam ediyorum.  Yer yer kendimi görüyorum, yer yer kendimi buluyorum.  İçten, samimi, sıcak, Teoman’nın dediği gibi “yazar da çok yakın arkadaşınız olacak.”  İmza gününe gittim, yazdı kitabımın içine “Sevgili Elif, yakında ben de senin kitabını imzalayım!” diye, içim gıdıklandı, biz de insanız işte.

Kitaptan bir bölüm paylaşmak istedim.  Sevdiklerimin arasından çok zor seçtim.

“Şimdi evimde oturuyorum kendi başıma.  Kokia Amerikalı arkadaşları ile yemeğe çıktı.  Tek başına kalma ihtiyacıma saygı gösteren ve bana bunun için imkan sağlayan bir adam bulduğuma inanamıyorum.  Aşk bir mucize!  Odamda müzik çalıyor, Türkçe.  Ayn Rand’ın Fountain Head/Hayatın Kaynağı kitabının son yüz sayfası beni içine çekiyor ama artık okuyamıyorum.  Sarsıyor çünkü okuduğum her satır.  Sarsıyor; çünkü ustaca gözler önüne seriyor mutluluğun nasıl cesaret istediğini.  Hayattan memnun kalmak için insanın kendine inanması gerekiyor.  Kendi doğrusuna, doğru bildiğine.  Diğerlerinin sundukları doğruya değil, kendisininkine.  Çoğunluk tarafından takdir görmedikleri halde inandıkları doğruya sadık yaşayanların destanı bu kitap.  Diğer destanlar gibi bu da savaşlarla dolu.  Kendine inananlarla, onlardan korkanların savaşı.  Topluma kendini beğendirmek motivasyonu ile yaşamakla, takdir beklemeden baş koyulan yolda ilerlemek arasında gidip geliyor bölümler.

Bu sabah kafamın bir çeyreği FountainHead ile soluk alıp verirken aynı prensiplerin yoga yolu için de geçerli olduğunu fark ettim.  Bir yola baş koyduysam, sebatlı olup, yılmadan devam etmeli.  Sebat sebat sebat...  Başkaları takdir etsin diye değil, gönül verdiğim için atayım adımlarımı.  Biliyorum ki yol boyunca başıma her hal gelebilir; mucizeler ve belalar...  Cesaretimi yitirip güçten düşebileceğim zamanlar gibi kazandıklarım karşısında burnumun bir karış havaya dikileceği anlar da gelebilir.  Ancak yüreğimin sesini duymayı sürdürürsem, her türlü hale omuz silkip yola devam edebilirim.

Aynı destanlardaki kahramanlar gibi.”

Ölümle yüzleşmek çok zor.  Her ne kadar sonbaharda yapraklar dökülse, ilkbaharda çiçekler açsada; her ne kadar ölüm, yaşam kadar doğanın, hayatın bir parçası desekte; 2 gün önce bir doğum gününü kutlarken, 2 gün sonra cenazeye gitmek zor geliyor bana.

Patronluk taslamayan eski patronum, yeri geldiğinde bana yol gösteren, abilik yapan, hayatımdaki değişiklikleri keyifle paylaştığım dostumu kaybettim, kaybettik.

Düşündümde hayatı korkularla yaşıyoruz.  Sevilmemekten korkuyoruz, sonra da birisi sevince, sevilmekten.  Değişmek istiyoruz, ama bir şeyleri bırakmaktan korkuyoruz.  Bir köpeği sevmek istiyoruz ama ısırır mı diye, elimizi yaklaştırmıyoruz.  Özgürleşmek istiyoruz, ama özgürleşmenin kalbini açmaktan geçtiğini unutup, kalbimizi kapatıyoruz.  Karanlıkta kendi gölgemizden bile korkuyoruz.  Bu kadar çok korktuğumuz için de esasında yaşamıyoruz, yaşarken ölüyoruz.

Dün akşam bu şiiri okuyordum, ve aklıma Murat’ı getirdi, paylaşmak istedim.

Do You Fear the Wind?

Do you fear the force of the wind,

The slash of the rain?

Go face them and fight them,

Be savage again.

Go hungry and cold like the wolf,

            Go wade like the crane:

The palms of your hands will thicken,

The skin of your cheek will tan,

You’ll grow ragged and weary and swarthy,

            But you’ll walk like a man!

-       Hamlin Garland

İşte Murat Çetintürk böyle bir adamdı.  Bir adam gibi yürürdü, korkmadan yaşardı.

Kimimiz ölü yaşarken, o yaşarken de yaşardı, şimdi ölüyken de yaşıyor.  Çok zor gelmekle beraber seni sevgiyle uğurluyorum dostum.

çeviri: 

Rüzgardan Korkar mısın?

Korkar mısın rüzgarın kuvvetinden,

Yağmurun vuruşundan?

Onlarla yüzleş ve savaş,

Tekrar vahşileş.

 Aç ve soğuk ol kurt gibi,

Sığ sularda oyna turna kuşu gibi:

Ellerinin avuçları kalınlaşır,

Yanaklarının derisi esmerleşir,

Bakımsız, yorgun, ve yanık tenli olursun.

Ama bir adam gibi yürürsün!

-       Hamlin Garland